Anasayfa / ALLAH (cc) / ALLAH İÇİN HAKKI AYAKTA TUTANLARDAN OLMAK
imanilmihali.com
iman

ALLAH İÇİN HAKKI AYAKTA TUTANLARDAN OLMAK

Allah’ın âyetlerini inkâr edenler, Peygamberleri haksız yere öldürenler, insanlardan adaleti emredenleri öldürenler var ya, onları elem dolu bir azap ile müjdele. (Al-i İmran 3/21)

ALLAH İÇİN HAKKI AYAKTA TUTANLARDAN OLMAK

Ey iman edenler, Allah için hakkı ayakta tutanlar ve adaletle şahitlik yapanlar olunuz. Bir kavme olan kininiz, sizi adaletsizliğe sevk etmesin. Adaletli olun, çünkü o, takvaya daha yakındır. Allah’tan korkun. Şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan haberdardır. Allah, iman edenlere ve salih amel işleyenlere şöyle vaat etmiştir: Onlar için mağfiret ve büyük bir mükâfat vardır. İnkâr eden ve âyetlerimizi yalanlayanlara gelince, işte onlar, cehennemliktirler. (Maide 5/8-10)

Ey iman edenler! Kendiniz, ana babanız ve en yakınlarınızın aleyhine de olsa, Allah için şahitlik yaparak adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun. (Şahitlik ettikleriniz) zengin veya fakir de olsalar (adaletten ayrılmayın). Çünkü Allah ikisine de daha yakındır. (Onları sizden çok kayırır.) Öyle ise adaleti yerine getirmede nefsinize uymayın. Eğer (şahitlik ederken gerçeği) çarpıtırsanız veya (şahitlikten) çekinirseniz (bilin ki) şüphesiz Allah, yaptıklarınızdan hakkıyla haberdardır. (Nisa 4/135)

Tevhid dininin ahlâkî gayesini, sosyal ve siyasî hikmetini özetleyen Nisâ sûresi 135nci ayette “Adaleti tam yerine getirerek, Allah için şahitler olun” (Nisâ, 4/135), Maide suresi 8,9,10 ayetlerde ise “Allah için hakkı ayakta tutanlar olun.” buyurulmuştur.

Gerçi iki mananın birbirini gerektirmiş olduğunda şüphe yoktur. Elbette adaletle ayakta duran, Allah için ayakta; Allah için ayakta olan da adaletle şahitlik eden olur. Şu halde ifade sırf kelâmda bir sanat gösterme ve çeşitlenmeden ibaret sanılabilir. Fakat dikkat edilirse anlaşılır ki, Nisa suresinde asıl maksat, Tu’me olayında olduğu gibi sevgi ve iltimas yerlerinde adalet ve hakkâniyeti gözetmek, kendisi ve sevdiği yakınları aleyhinde bile olsa hakkı (doğruyu) itiraf ve adaleti yerine getirmek idi. Maide suresinde ise maksat, düşmanlık ve nefret yerlerinde adalet ve hakkaniyeti gözetmek, düşmanın lehinde bile hak ve adaleti tutmak ve tatbik etmektir. Yani Nisa suresinde dâhilî siyaset, Maide suresinde ise haricî siyaset görüşü üstündür. İkinci olarak, Nisa suresinde sözün gelişi kullara adalet ile Allah’a ihtisas ve kulluğu temindir. Maide suresinde ise Allah’a ihtisas ve kulluk ile kullara adaleti temindir. Her iki bakış açısıyla da birincide adaletle ayakta durmakla, burada Allah için ayakta durmakla başlamanın uygun olduğu açıktır. Şu halde:

Ey müminler, yalnız abdest alıp namaz kılmakla kalmayınız ve ancak o zaman Allah huzurunda kıyam edilir zannetmeyiniz, daima Allah için ayakta olunuz, yapmanız gereken her işe Allah için sarılıp Allah için hükümler icra ve işleri idare ediniz, hep adalet ve hakkaniyet şahitleri olarak hakkı yerine getiriniz. Her fiiliniz ve sözünüz Allah için olsun. Her yönden adalet ve hak şahidi olunuz, adaleti yerine getirmede numune-i imtisal (örnek insan) olunuz. Ve bir kavme şiddetli kininiz veya onların size kini ve düşmanlığı sizi adaletsizliğe sevk etmesin.

Şu halde haklarında doğru şahitlik ve adilane hükmetmeye veya işkenceye, iftiraya, harbe girmeyenleri öldürmeye, sözünden dönme vesaire gibi helal olmayan şeyleri yapmakla zulüm ve düşmanlık yapmaya, günaha sokmaya sebep olmasın. Adalet yapınız ki, o takvaya daha yakındır. Allah’ın korumasına girmek için en yakın vasıtadır. Artık haricî siyasette düşman olan kâfirler hakkında adalet bu derece önemli vacip olunca, dâhilî siyasette ve Müslümanlar hakkında adaleti yerine getirmenin ne büyük bir fariza (görev) olduğunu ve Nisa sûresi ayetine ne kadar önem vermek lazım geldiğini kıyas ediniz. Evet, adalet böyle yüksek ve takvaya en yakın bir görevdir. Fakat takvanın aynısı da değildir. Bunun için adalet yapınız ve Allah’tan korkunuz. En yüksek gaye budur. Bütün kurtuluş, bütün iş bundadır.

Allah’tan korkmayan adalet de yapamaz. Şu halde emirlerine ve hükümlerine karşı gelmekten sakınıp, Allah’ın korumasına giriniz. Çünkü “Allah yaptıklarınızdan haberdardır” iyi veya kötü, hiçbir işten gaflet etmez ve hiçbirisini hükümsüz bırakmaz. O her işten haberdar olan Allah, iman edip, temizlik, namaz, adalet ve takva gibi güzel ameller yapan ve akitlerini yerine getiren kimselere şöyle vaat etti:

1- Onlara hem bağışlama, hem de büyük mükâfat vardır.

2- İnkâr eden ve âyetlerimizi -ki, işte bu adalet ve takva emirleri ve vaat ve tehdit haberleri de bu cümledendir- yalan sayanlar. Bunlar da hep cehennemliktirler. Sonuçta amellerin cezası ya o, ya budur.

Bu iki kanun, Allah’ın değişme kabul etmeyen vaadidir.

Şahitliği en büyük olan hangi şeydir, de. Allah, de. Benimle sizin aranızda o şahit. Asıl şahitlik, hakkın huzuruna kesin ilim, şahitliği yerine getirmek de o ilmi haber verme ve tebliğdir. Kesin ilmin ilgili yeri ve başlangıcı sözde, zihinde, vicdanda değil; zihnin vuku bulana ve bizzat kendisine uygunluğunda, yani hakkın kendisindedir. Hakkın kendine şahitliğidir ki, kesinliğin hakikatini oluşturur. Binlerle, yüzbinlerle kişi bir şey hakkında, “şu şöyledir” diye ittifakla şahitlikte bulunsalar, eğer gerçekte o şey öyle değilse, bunlar yalancı şahitten başka bir şey olmazlar. Çünkü şahitlikleri, hakkın kendine şahitliğine dayanmış değildir. Hâlbuki “Allah, kendisinden başka ilâh yoktur, diye şahitlik etti” (Âl-i İmran, 3/18) ayetinde açıklandığı üzere, hiçbir şeyin Allah’ın ilmi dışında bizzat kendisi yoktur.

Varlıkların kendilerine şahitlikleri de, Allah Teâlâ ‘nın kendine ve onun hakkında onlara şahitliğine dayanmaktadır. Bütün deliller, tecrübeler, istidlaller Allah’ın şahitliğine dönmek ve birer hak alâmet olmak itibariyledir ki, ilim ifade ederler. Hiçbir kalp ve vicdan da kendi nefsinde Allah’ı şahit göstermeden kendi kendine hiçbir şey hakkında şahitlik edemez, hatta kendine bile şahitlik edemez. Yani o vicdandaki ifade vicdanın değil, vücudun bir ifade ve şahitliği olması sebebiyledir ki kesin olur. Kesin bilginin, kendi kesinliği de kendi vücûdunda, kendi aynîliğinde bulunur. O var olduğu yerde var, yok olduğu yerde yoktur. Onun kendi varlığı, kendi aynîliği ise, Allah’ın ilmindedir. Ve onun bir ifadesi, bir alâmetidir.

Sübjektif ve objektif hiçbir şey Allah’ın şahitliğine dayanmadan ve bir ilâhî şahitlik olmadan kendine şahitlik edemez. Allah’ın şahit olmadığı şahitlik bulunamaz ve Allah şahit gösterilmeden hiçbir şahitlik yapılamaz. Hâsılı Allah’tan büyük bir şey ve Allah’ın üstünde hiçbir bilgin ve haberdar olan düşünülemez. Ve Allah’tan büyük şahit de tasavvur olunamaz. Allah’ın şahitliği de her şeyden önce lütfettiği kesin ilim ile ortaya çıkar. O da bahşettiği kalpte bulunur. Ve onun şahidi önce Allah ile kendisi olur. Peygamberlik vahyi iş bu “de ki, de ki” emirlerinin gösterdiği üzere zorlayıcı bir hakkı koyma, bir özel yaratılış olarak Allah Teâlâ’nın gözle görünürcesine bir emri ve şahitliğidir.

Muhammed Aleyhisselâm’a ait peygamberlik de her şeyden önce Allah Teâlâ’nın kendi zatındaki ilmi ve Muhammed aleyhisselâmın kalbindeki şahitliği ile sabittir. Muhammed (s.a.v.)’in Allah’ın Resulü olduğunu ve bu davada doğru kişi olduğunu henüz hiç kimse bilmez, hiç kimse şahitlik etmezse Allah şahittir. Onu Muhammedî kalpteki şahitliğiyle ispat eden Allah, dilerse bütün içlerde ve dışlarda da kendisine şahitlik ettiği sayısız ve hesapsız şahitler yaratarak ispat eder ve nitekim etmiştir. İyi bilmek gerekir ki peygamberlik vahyi sadece bir ilham almak değil, ilâhî zorlama ile bir ilâhî şahitliği almak ve aldığını kesin zorlama ile gözle görürcesine bilmektir. Bunun için buyuruluyor ki:

Ey Muhammed, en büyük şahitliğin, Allah’ın şahitliği olduğunu söyle ve Allah’ı şahit getirerek de ki, “sizinle benim aramda şahit O’dur”. Ve bana bu Kur’ân vahyolundu ki, bununla karşımdaki sizleri ve gaipte (ortada olmayan) bunun eriştiği ve vasıl olduğu herkesi korkutayım, o korkunç sonuçtan korunmak için sakındırayım.

Demek ki Kur’ân’ın hükümleri, onun indiği zamanda mevcut olanlara mahsus değildir. Onlardan sonra kıyamete kadar, gelecek olanları da tamamen içine alır. Ancak Kur’ân’ın yetişmediği, kulaklarına erişmediği kimseler cezalandırılmazlar. Böyle söyle ve o müşrikleri korkutmak için şunu da ilave et: Muhakkak Allah’ın emrinde başka ilâhlar var diye gerçekten siz mi şahitlikte bulunuyorsunuz? Gerçekten siz mi buna şahitlik ediyorsunuz? Ben ona şahitlik etmem, de!. Ben, ancak: “Allah tek bir ilâhtır” diye şahitlik ederim. “Allah’tan başka ilâh yoktur diye şahitlik ederim” ve herhalde ben sizin Allah’a ortak tuttuğunuz şeylerden uzağım, de.

Bundan anlaşılıyor ki bir kimse İslâm’a girerken “Ben şahitlik ederim ki Allah’tan başka ilâh yoktur ve şahitlik ederim ki Muhammed onun kulu ve resulüdür” şehadetinden sonra “ve ben sizin ortak tuttuğunuz şeylerden uzağım” âyetinin delaleti üzere açıkça da diğer dinlerden uzak olduğunu bildirmelidir. Bununla beraber “hiçbir ilâh yoktur” olumsuzluğu esas itibariyle bu uzak olmayı içermiş bulunduğundan âlimler bu açıklık kazandırmaya müstehab demişlerdir. (Elmalılı Hamdi YAZIR)

Allah, size, emanetleri mutlaka ehline vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emrediyor. Doğrusu Allah, bununla size ne güzel öğüt veriyor! Şüphesiz ki Allah, hakkıyla işitendir, hakkıyla görendir. (Nisa 4/58)

ALLAH İÇİN HAKKI AYAKTA TUTANLARDAN OLMAK

Bu yazıyı okudunuz mu?

İslam’da namus kavramı

İslam’da namus kavramı

İslam’da namus kavramı İslam, namus ve iffeti emreder.  Namus; sözlük anlamı olarak şeref ve haysiyetli ...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir