Anasayfa / DİNİMİZ İSLAM / Dua köşesi / Dua etmenin şekli ve mahiyeti
imanilmihali.com
dua

Dua etmenin şekli ve mahiyeti

Göklerde ve yeryüzünde bulunan kimselerle, sıra sıra (kanat çırparak uçan) kuşların Allah’ı tespih ettiğini görmez misin? Her biri duasını ve tesbihini kesin olarak bilmektedir. Allah, onların yapmakta olduğu şeyleri hakkıyla bilendir.(Nur 24/41)

Dua etmenin şekli ve mahiyeti

DUA ETMENİN ŞEKLİ, MAHİYETİ

“Rabb’inize dua edin, yalvararak ve gizli olarak.”

Âsım’dan Ebu Bekir Şu’be kırâetinde okunur ki, bir çeşit korku ile demektir. Yani önce haddinizi bilip Rabb’ınızı tanıyınız, istivâ, yaratma ve emir, yücelik ve ululuk, bütün hayır ve bereket O’nun ve O’na mahsus olduğunu ve kendinizin gece ve gündüz içinde O’na her dem, her lahza muhtaç ve O’nun hükmü altında ve rubûbiyetinde yaratık ve memur bulunduğunuzu ve hiç bir zaman O’ndan müstağni olamayacağınızı itiraf ediniz. İkinci olarak o yücelik ve ululuk karşısında O’na müracaattan ve ihtiyacınızı sunarak arzularınızı talep ve niyaz etmekten yasaklanmış olmadığınızı ve tersine doğrudan doğruya istek ve duaya izinli ve hatta emredilmiş bulunduğunuzu, Allah’ın lutuf ve ihsanında cimrilik olmadığını ve fakat yaratma ve emir, hüküm ve hâkimiyetin ona mahsus olduğundan isteklerinizi yerine getirmeye mecbur olmaktan uzak bulunduğunu biliniz de, ona göre O’ndan dilekler dileyiniz, arzu ve ihtiyaçlarınızı isteyiniz.

İsteyiniz ama pervasızca veya bağırıp çağırmakla değil, tam tazîm ile yalvararak ve bütün bir ihlas ile gizli yalvarma halinde.

Zira muhakkak ki O, haddi aşanları sevmez. Herhangi bir şeyde ilâhî emrin tayin ettiği sınırı aşmak istiyenleri sevmez, haklarında hayır murad etmez. Şu halde kendilerini talep ve duadan ihtiyaçsız sayanları sevmediği gibi, duanın sınırını aşanları da sevmez, dualarını kabul etmez.

DUA: Küçüğün büyükten, acizin güçlüden ihtiyaç ve arzusunu ciddi olarak istemesi ve rica etmesi demek olduğundan fiil, söz ve hâl olarak yalvarmak, ihlâs ve ciddilik, bir de istenilen şeyin isteyen ve kendisinden istenilenin hâl ve şanlarına layık ve uygun olması, aralarındaki nisbeti bozucu olmaması duanın tarifinde dahil şartlarındandır.

Bunun için duada yalvarma halinde bulunmamak varlığa, pervasızlığa, bir çeşit çalıma delalet eder. Ufak bir saygısızlık etmek, dua sınırından emir veya iltimas sınırına geçen bir haddini aşma olayı olduğu gibi, duayı gizli bir şekilde yapmamak, bağırıp çağırmak da ihlas sınırından gösterişe, dua sınırından şikayet ve davaya geçen bir hadsizliği kapsar.

Nitekim sahih bir hadiste de şöyle vârid olmuştur: “Siz, ne bir sağıra, ne de bir gâib (ortada olmayan)e dua ediyor değilsiniz, şüphesiz bir işitene ve yakına dua ediyorsunuz.”

Şu halde dua gizlemek vacib değilse, en azından mendubdur. Ne kadar ibrete şâyândır ki, Cenab-ı Allah gece ve gündüzde mağlubun örtü ve örtünme içindeki isteğine yardım eder, zafer bahşeder de galibin pervasızca olan değersiz talebini tersine çevirir ve başına geçirir. Sonra duada layık olmayan bir şey istemek, mesela harika (mucize) istemek, peygamberlik mertebesi istemek ve yahut günah olan şeyler istemek de duada haddi aşma cümlesindendir. Bu son cümle, özellikle buna bir uyarıyı içermektedir.

Aynı şekilde duada fazla söz söyleme ve uzatma da haddi aşma cümlesindendir. Nitekim İbnü Mâce’nin “Sünen”inde rivayet edilmiştir ki, Abdullah b. Muğaffel hazretleri oğlunun “Allah’ım, cennete girdiğimde sağ tarafındaki beyaz köşkü senden dilerim.” diye dua ettiğini işitmiş, oğlum, demiş, Allah’tan cenneti iste ve ateşten ona sığın, ben Resulullah’dan dinledim ki “Bir kavim olacak duada haddi aşacaklar.” buyurdu.

İbnü Atıyye’nin ve Zemahşerî’nin nakl ettiklerine göre bu hadiste Resulullah: “Allah’ım, senden cenneti ve ona yaklaştıran sözü ve işi dilerim, ateşten ve ona yaklaştıran söz ve işten de sana sığınırım.” demesi kişiye yeterlidir, buyurmuş ve “Şüphesiz O, haddi aşanları sevmez.” âyetini okumuş.

Kısaca yalvararak ve gizleyerek dua ediniz, haddi aşmayınız, ve yeryüzünde ıslahından sonra fesat çıkarmayınız. Allah Teâlâ yeri yaratıp nizamına koymuş, faydalarınıza ve iyiliğinize uygun bir şekle sokmuş. “Doğrusu biz yeryüzünde sizi yerleştirdik, orada size geçimlikler verdik.” ve “Sizin için yeryüzünde belirli bir zamana kadar yerleşme ve geçim imkânı vardır.” (Bakara, 2/36) âyetlerinin delaletince sizi onun üzerinde yerleştirmiş ve kudret vermiş, bir vakte kadar onu size karargâh, geçim ve faydalanmanız için bir yer yapmış, fayda ve zararınızı onun düzelme ve bozulmasına bağlamış ve bundan sonra sizi bunun ıslah ve ifsadından sorumlu tutmuş.

Şu halde siz isteyeceğinizi emri dairesinde Allah’tan isteyiniz de yeryüzünün ıslahından sonra üzerinde düşmanlık etmekle fesat çıkarmayınız, şirk ve isyana, azgınlık ve düşmanlığa sapmayınız. İstek hedefiniz, şirk değil tevhid, küfür değil iman, isyan değil itaat, ihtilal değil intizam, zulüm değil adalet, yıkma değil yapma, kısaca bozmak değil yapmak, fesat değil iyilik olsun. İnsan muhtaç olduğu her hangi bir şeyin, bir lokma ekmeğin, bir yudum suyun yokluğundaki fecaati düşünmeli, bastığı yerin nizamı bozulup çalkalanmaya başlamasındaki dehşetin şiddetini hesap etmeli de her çeşit bozgunculuktan sakınmalı, daha iyisini yapamayacağı hiç bir şeyi bozmamalı ve her nede tasarruf ederse bir iyilik fikri ile tasarruf etmeli, faydasız yere bir dânenin bile bozulma ve yok olmasından sakınmalıdır. Böyle yapınız ve hem korku, hem ümid halinde Rabbinize dua ediniz.

Korku halinde ümidi, ümit halinde korkuyu bırakmayarak, daima ikisinin denklik noktasını gözeterek dua etmelidir. Çünkü Allah hem celâl sahibi, hem ikram sahibidir.

Âlemde Allah’ın emri altında gece ve gündüz nasıl birbirleriyle yarış ederek gidiyorlarsa, korku ve ümid de öyledir. Bu iki ruh haleti insanın manevî yolda ilerlemesi (seyr ü sülûkü)nde iki kanat gibidir. Her hangisi atılsa insan yaralı bir kuş gibi uçmaktan mahrum kalır. Kalb ancak bunların karşılıklı çarpışmasındaki uygunluk ve denklikten doğrudan doğruya Hak yüzüne bakan bir yön alır.

Duanın güzelliği de, kalbin bu istikametiyledir. Böyle dua edenler, duada ihsan mertebesine ermiş muhsin (iyilik sever)lerden olurlar. Şüphesiz ki iyilik edenlere Allah’ın rahmeti yakındır. Hiç bir hususta Allah iyilik yapanların ecrini zayi etmez. Duada iyilik edenlerinde dualarını kabul eder, yakında muratlarına erdirir.

Hz. İbrahim’in babasına istiğfarı da bu bakımdan olmuştur. “İbrahim’in babasına istiğfarı da sırf ona vermiş olduğu bir vaatten dolayı idi”. Meryem Sûresi’nde geleceği üzere “(İbrahim) selâm sana dedi, senin için Rabb’imden mağfiret dileyeceğim. Çünkü O bana çok lütufkârdır.” (Meryem, 19/47) aynı şekilde Mümtehine’de de geleceği üzere “Senin için afdileyeceğim.” (Mümtehine, 60/4), Şuarâ Sûresi’nde de “Babamı da bağışla, çünkü, o sapıklardandır.” (Şuarâ, 26/86) ‘diye istiğfarda bulunmuştu. Ne zaman ki ona, babasının Allah’a düşman biri olduğu açıklanınca, o da istiğfar etmekten vazgeçti, teberri eyledi, uzak durdu. Demek ki, babası hakkındaki vaad, onun hayatta olması ve imana gelmesinin ümid edilmesi şartına bağlı idi.

Şüphesiz ki, İbrahim bir evvah (çok çok ah eden, ağlayan sızlayan), bir halimdir. “Evvah”: mübalağa siğasıyla çok ah eden demektir.

Bilindiği üzere, “ah” ve “of” bir acıya ve hüzne işaret için kullanılır. İnsanoğlu şiddetli bir acı duyduğu zaman adeta yüreği yanar ve nefesi daralır, boğulacak gibi olur, yanan nefesini çıkarırken zarurî olarak bir ah çeker. Bunun için çok ah çekmenin, çok acı çekmeye, bağrı yanıklığa, aşka ve Allah korkusuna delaleti vardır. Burada “evvah” işte böyle bir mânâ ilişkisinden dolayı kinaye olarak kullanılmıştır. Bizim dilimizde de bu anlamı ifade için “ince kalpli, yufka yürekli, bağrı yanık, aşık adam” gibi tabirler kullanılır. “Aşkın elinden ve ettiklerinden ah! Ateşiyle kalbimi yaktı bıraktı.” Meşhur beyti de bu mânâyı pek iyi ifade eder.

Duaların en çok kabule şayan olanları bu ruh haliyle yapılan dualardır.

Ashab ve Tabiîn’den olan ilk devir müfessirleri “evvah” kelimesinin, bu mânâsını çeşitli deyimlerle rivayet ve ifade etmişlerdir. Şöyle ki:

1. “De’â’ yani çok çok dua eden, hep dua ve niyaz ile meşgul olan

2. “Rahîm” yani pek merhametli, çok yumuşak kalbli, yufka yürekli.

3. “Mümin”, yani çok imanlı,

4. “Mûkin” İnancında şüphe ve tereddüt bulunmayan,

5. Ayrıca “Tevvab”, “muvaffak”, Allah’ı çok çok zikreden, tesbih eden, istiğfar eden, Allah’ın kitabını çok çok okuyan, Allah korkusuyla ağlayan, sızlayan, ah, vah eden, dindarlığın özüne vakıf olan, yani “fakih” olan ve benzeri anlamları içeren bir kelimedir. Abdullah b. Şeddad’dan rivayet olunmuştur ki, Peygamber (s.a.v.) Efendimiz ” Evvah huşû içinde yalvarıp yakarandır.” buyurmuş.

Görülüyor ki, her biri bir başka görüş açısından ortaya konulan bu mânâlar, genelde birbirine çok yakın olan şeylerdir ve hepsi de gösteriyor ki, maksat sırf ağlayıp ah vah etmek değil, bir kalb özelliğinin, bir ruh hâlinin durumunu dile getirmektir. Bundan dolayı son devir tefsir âlimleri bunun yürek yufkalığından, merhamet ve şefkatten kinaye olduğunu söylemişlerdir.

Gaflete düşmemek lazımgelir ki, âyette “evvah” buyurulduktan sonra bir de “halim” ile sıfatlandırılmış olması çok anlamlıdır. Zira çok ah etmek, aynı zamanda bir hiddeti ve sabırsızlığı da ima edebilir.

İşte “halim” sıfatıyla bundan sakınılarak şu anlatılmış oluyor ki; İbrahim’in çok çok ah eden biri olması, hiddetinden, sabırsızlığından ve tahammülsüzlüğünden kaynaklanan sıkıntılardan değildi. O gerçekten halim selim, hiddetten uzak, eza ve cefaya katlanan, mihnete sabırlı olmakla birlikte bir “evvah” idi. Bundan dolayı babasının da her türlü eza ve cefasına sabreder, tahammül gösterirdi. Yine de babasına karşı yumuşaklıkla ve rıfk ile davranırdı. Babasının küfür ve dalalet yolunda olmasına yüreği sızlar, onun imana gelmesinden ümit kesmez ve sürekli olarak onun selameti için dua ve istiğfar ederdi. Fakat babasının gerçekten bir Allah düşmanı olduğu kendisine açıklanınca, öylesine bir evvah ve halim olan İbrahim Allah’a olan sevgisinden ve haşyetinden dolayı, babası için dua ve istiğfar etmekten hemen vazgeçti.

Demek ki, Allah düşmanları hakkında dua ve istiğfarın makbul olunma ihtimali olsa idi, İbrahim gibi duası kabul birinin duası makbul olunurdu. Ve o, istiğfardan vazgeçmezdi.

Şu halde bundan da anlaşılmaktadır ki, cehennem ehli oldukları belli olanlara ne peygamberin, ne de müminlerin istiğfar etmeleri caiz değildir. (EHY)
Gerçek dua ancak O’nadır. O’ndan başka yalvardıkları ise onların isteklerine ancak, ağzına ulaşmayacağı hâlde, ulaşsın diye avuçlarını suya uzatan kimsenin isteğine suyun cevap verdiği kadar cevap verirler. Kâfirlerin duası daima boşa çıkar.(Ra’d 13/14)

Dua etmenin şekli ve mahiyeti

Bu yazıyı okudunuz mu?

Anlamlı Ramazan duaları

Anlamlı Ramazan duaları

Anlamlı Ramazan duaları “De ki: “(Rabbinizi) ister Allah diye çağırın, ister Rahman diye çağırın. Hangisiyle ...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir