imanilmihali.com
İslam büyükleri

EVTAS OLAYI

EVTAS OLAYI

Hicretin sekizinci yilinda Huneyn gazvesinden sonra meydana gelen olay. Mekke’nin fethinden sonra Nasrogullari kabilesinden Mâlik b. Avf liderliginde Hevâzin ve Sakif kabilelerinden olusan müsrik ordusu müslümanlara savas açmis ve kadin, çocuk ve esyalarini da ordunun arkasina alarak Huneyn vadisine gelmislerdi. Hz. Peygamber (s.a.s.) de müslüman ordunun hazirlanmasinda henüz müslüman olmamis müsrik Savfan b. Umeyye’den ordunun silah ve teçhizatini borç almak seklinde saglamis ve Islâm ordusu asilerin üzerine gitmisti.

Ancak müslüman askerler çokluklariyla övünerek tedbirsizce ilerlerken Mâlik b. Avf’in askerleri onlari ok yagmuruna tutarak bozguna ugrattilar. Savas alaninda Hz. Peygamber (s.a.s.) ve en yakin ashâbi kalirken, müslüman askerler geri kaçmaya basladilar. Müslümanlar çokluklariyla magrur olmuslardi. Kelede b. Hanbel, “Bugün sihir bozuldu” derken, Seybe b. Osman b. Ebi Talha adli müsrik de Uhud savasinda öldürülen babasinin intikamini almak için Hz. Peygamber (s.a.s.)’e saldirdi; ancak bir mucize eseri eli kolu baglandi kaldi.

Daha sonra o söyle dedi: “Resulullah’i öldürmek istedim, ancak basima bir hal geldi, hatta kendimden geçtim, onu öldürmeye güç yetiremedim, nihâyet onun korunmus oldugunu anladim” (Ibn Hisâm, es-Sire, IV, 72-80). Bu sirada Abbâs b. Abdülmuttalib’in gür sesini duyan müslümanlar tekrar toplandilar ve mevzilerinden çikan kâfirleri bozguna ugrattilar. Mâlik b. Avf Taif’e kaçarken, bir kisim düsman askeri de çocuk, kadin ve esyalariyla Nahle ve Evtas ovalarina çekildiler. Hz. Peygamber (s.a.s.) esir ve ganimetlerin Cirâne’de bekletilmesini emrederek Mâlik b. Avf’i tâkip etti; onun sigindigi Tâif’i haram aylardan Zilkâde girinceye kadar kusatti, sonra Cirâne’ye döndü (Ibn Sa’d, Tabakat, II, 114 vd.; Ibn Hisâm, es-Sîre, IV, 128).

Hz. Peygamber (s.a.s.) Ebû Amir Es’ârî’yi Evtâs’daki asilerin üzerine yolladi. Ebû Âmir savasirken sehid düsünce yegeni Ebû Musa el-Es’ari, yerine geçerek âsileri yendi; baslarinda bulunan Düreyd b. Simme’yi öldürdü; esirler ve ganimetlerle Hz. Peygamber’in yanina döndü. Esirler arasinda Hz. Peygamber’in süt kardesi olan Sa’d b. Bekirogullari kabilesinden Seymâ binti Hâris de bulunuyordu. Onu Hz. Peygamber’in huzuruna çıkardılar.

Hz. Peygamber, onun süt kardesi oldugunu ve sütannesi Halime’nin yillar önce öldügünü duyunca, gözleri doldu. Süt kardesine yaninda kalabilecegini söyledi; fakat o, kabilesine dönmek istedi. Hz. Peygamber de onu yanina bir köle, iki cariye v.b. hediyelerle kabîlesine geri gönderdi. Allahu Teâlâ, Kur’an-i Kerîm’de, müslümanlarin bu savastaki halini söyle anlatmaktadir; “Huneyn gününde de hani çoklugunuz, sizi gurura sevketmisti de, size fayda vermemisti. Yeryüzü, bunca genisligiyle size dar gelmisti. Sonra ardiniza dönüp, kaçmistiniz. Sonra Allah, Resulune ve müslümanlarin üzerine sükûnet ve huzurunu indirdi” (et-Tevbe, 25/26). Hz. Peygamber, Taif’ten döndükten sonra Cirâne’de Havâzin kabilesinin heyetini kabul etti. Onlar, müslüman oldular, esir ve ganimetlerini istediler.

Hz. Peygamber, kadinlarini verdi, mallarini ise ganimet olarak bıraktı. Bu sırada kadın esirlerden bazılarını ellerinde bulunduran müslümanlardan yeni Islâm’a girmis olan Mekkelilerden Akra b. Habîs, Uyeyne b. Hisn, Abbâs b. Mirdâs, ellerindeki esirleri vermek istemediler. Resulullah, “Onlari birakiniz; o esirlerden herbiri için kendisine düsecek ilk ganimetten size alti hisse verilecektir” dedi (H. Ibrahim Hasan, Islâm Tarihi, çev.: Ismail Yigit ve digerleri, Istanbul 1983, I,191).

Hz. Peygamber, bu yeni müslümanlara, kalpleri Islâm’a isinsin diye, ganimetten fazlaca verince, ensâr, bu taksimden kirilmisti. Bunu belli edince, Hz. Peygamber, onlari bütün Arap kabilelerinden daha çok sevdigini söyledi; kendisinin de onlardan oldugunu belirterek, dua etti. Bunun üzerine ensâr, sevinçten agladi. Hz. Peygamber, onlara söyle hitap etmisti: “Ey ensâr toplulugu, sizden gelen bir söylenti ve nefsinizde hissettiginiz öfke, bana ulastı. Siz müsrikken, Allah (c.c.) sizi benimle hidâyete ulaştırmadı mı?.. Birtakim kimseleri Islâm’a kazandirmak, kalplerini Islâm’a Isindirmak için verdigim biraz dünyalık yüzünden bana kırıldınız. Halbuki ben, sizin dindeki samimiyetinize güvenmiştim. Allah’a yemin ederim ki, eger Hicret olmasaydı, ensârdan bir fert olmayı tercih ederdim…”

alıntı: www.firaset.net

 

EVTAS OLAYI

Bu yazıyı okudunuz mu?

veda hutbesi

PEYGAMBERİMİZİN (SAV) VEDA HUTBESİ

PEYGAMBERİMİZİN (SAV) VEDA HUTBESİ Hz. Peygamber’in, hicri 10. yılda yaptığı Veda Haccı’nda sayıları yüz on ...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir